Onderwijs aan kinderen met een aan autisme verwante stoornis, vraagt om een ongewone aanpak, die soms regelrecht in strijd lijkt met alle didactische principes. Als docent wil je een leerling niet buitensluiten en toch kan het soms goed zijn de leerling in de pauze alleen binnen te laten, of een plaats in de klas waar de leerling rustig (alleen) kan zitten. Pogingen tot rechtstreekse gedragsbeïnvloeding moeten worden losgelaten. Op school zal men zich allereerst moeten richten op het aanleren van technische vaardigheden, de schoolse vaardigheden komen op de tweede plaats.

Leren is een proces waarbij twee partijen zijn betrokken. Het vraagt een openstaan voor elkaar, een communicatie. Doordat autisten niet spontaan betrokken zijn bij hun omgeving, kun je op hen niet hetzelfde beroep doen als bij leerlingen zonder autisme. Docenten moeten proberen de vaardigheden die niet aan te leren zijn,inlevingsvermogen, voelen wanneer de grens bereikt is, te compenseren door bepaalde afspraken met de leerling te maken. Aan de hand van concrete situaties kan de docent de leerling proberen bewust te maken van zijn/haar rol binnen het geheel als b.v. probleemoplosser of klasgenoot.

Wat docenten moeten weten
Autistische leerlingen passen zich niet aan, de docent moet zich aan de leerling aanpassen. Zie moeilijk gedrag als onmacht, niet als onwil. Wil een autistische leerling kans maken op school dan moeten we ons niet in eerste instantie richten op de leerling maar op de omgeving.

Wat betekent dat?

• Kenmerken en gedrag
• Begeleiding

< Vorige		Volgende >